خاطرات ادمها با هم قاطی می شود .مثل خاطره من با تو .تویی که همیشه انقدر دور می ایستی که یادم می رود تو هم هستی .گیج می شوم وسط خاطره های با تو و بی تو .ناخوادگاه اسمت را صدا که می کنم یادم می اید تو دیگر نیستی .خاطره هایم را با پیرمرد شیرینی  که هر روز می اید می نشیند توی کافه رز و یه فنجان قهوه تلخ می خورد و با خودش شطرنج بازی می کند و یا کتاب می خواند و با خودش خارجکی بلغور می کند و من را که از پشت لپ تابم قایمکی نگاهش می کنم  نگاه می کند و می خندد .قاطی می کنم .در خاطرات او هم معشوقه ای هست.اصلا در خاطرات همه ادمها معشوقه هایی ،دوستهایی ،ادمکهایی،مترسکهایی هست نه؟این خود ماییم که تعیین می کنیم در خاطره دیگری چه باشیم .راست می گویم نه ؟!حالا من در خاطره دیگران چه هستم نمی دانم؟!