این روزها سعی می کنم فکر نکنم. سعی می کنم تنها خودم باشم نه ان دخترک چشم سیاه که اصرار داشت همه را به زندگی امیدوار کند . یادت هست؟اصلا یادتان هست ؟ ان دخترکی که اشک می ریخت تا تو را داشته باشد تا کسی از پشت پنجره ای فریاد بزند تمام اینها خواب است دروغ است کابوس است . این روزها سعی می کنم لودگی کنم که خودت خوب می دانی به من نمی اید . مستانه بخندم که همه می فهمند تنها تظاهر است . که احدی نفهمد دلم در نی نی چشمهای تیره ات جا مانده .یادت هست می گفتم همه ادمها کنگره دارند؟ هر کسی که جفت شود حتی برای لحظه ای تکه ای را می کند و می چرخد. می چرخد که تو بمانی و تکه ای که نیست و درد. اخ که این روزها چقدر تکه کم دارم . تکه هایی که درد دارند زخم اند . کهنه نمی شوند و نمی پوسند تا جایگزین شوند . انگار کسی هر روز با ناخن زخم را بکند که عمیق شود که جایش بماند تا ابد. راستی چه کسی اولین تپش های عاشقانه قلبم را یادش هست؟نگو . می دانم هیچ کس یادش نیست . اما تنها عاشق شدنم را یادت هست نه؟ من عاشق شدم و تو نبودی . این را توی لعنتی خوب یادت هست . من که سکوتت را بعد از شنیدنش خوب خوب یادم هست . این روها تنها سعی می کنم درک کنم همین . اخر به همین راحتی نمی شود ادم را در لیست ممنوعه های زندگی گذاشت.