مي دانستي همهُ اين واژه هاي زيبا به هيچ دردي نمي خورند جز ادعا؟ همين مهر و همين اعتماد و همين صداقت را مي گويم. بازي ست. بازي. همين است ديگر. پس گمان كردي بي خود و بي جهت آدم وسط شهر تهران شير گاز آشپزخانه را باز مي گذارد؟ هر چيزي علتي دارد. علت وجودي هم كه نباشد علت موجودي دم دست است. موجودي بالا خوب است مثل قد بلند يا ابروي كمند. بعضي چيزها بي مرزند. نه فكر كني صحبت عشق و علاقه و اين حرفهاست. نه ... آن كه مرز ندارد حماقت نيست. اين را به گمانم ناپلئون گفته بود. آن چه مرز ندارد وقاحت است اين روزها. دنيا پر است از شوهر خواهران ناديده و صافكارهاي ناشناخته.... تو كه ديگر مي داني چه مي گويم... نه؟
حالا هي راه برو و قطره هاي اشك را هم با پشت دستت پاك كن و بگو گرفتاري و نگو گرفتار يك لبخند هستي كه كاش بودي... گاهي فقط گرفتار آن انحناي گوشهُ راست لبي هستي كه به خنده اي باز مي شد روزي و همهُ رنگين كمانهاي جهان روي بالش تو كمانه مي كردند.حالا هي راه مي روي و صورتت خشك خشك است و به آدمهايي خيره مي شوي گاهي سر راه كه نام ساده انسان را هم از ياد برده اند. براي همين است كه هنوز هم رخت هاي دلتنگيت را به اين باد پاييزي مي سپري و دنبال چيزي در پيرامونت مي گردي كه شكل تو كه نه, دست كم شكل خودش باشد.
حالا هر چه فكر مي كني يادت نمي آيد از كي كسي چيزي را به ياد نمي آورد و تو از كي اين يادها را به ياد سپرده اي...حالا اين شانه هاي فروافتاده اندوه را به يادت نمي آورند.
به گمانم آموخته اي كه اين آدمها از زير بار چيزي شانه خالي مي كنند .
اين روزها تنها تويي كه خم شده اي و همچنان مي روي. اما يادت باشد دنبال آن پنجره روشن نگرد.
چراغ آن سوي شيشه را باد نه, دستِ دوست كشته است