می دانی نازنین همین است دیگر

می ایند می مانند عادت می دهند و می روند و تو می مانی .تو می مانی و دنیایی خاطره و حرف .تو می مانی و دنیایی واژه که دور سرت تاب می خوردند .ورجه ورجه می کنند

می دانی رسم دنیا همین است کسی که خیلی دوستش داری زود از دست می دهی .می پرد مانند پرنده ای که از قفس ازاد شود پر می گیرد و تو می مانی و نگاهی حسرت بار .فکر می کنی تا ابد کنارت می ماند .اما تا به خودت می ایی باز خودت  مانده ای و خودت .هنوز خوب سیر تماشایش نکرده ای که می رود تو می مانی و جاده ای خالی .حتی ردی هم باقی نمانده .جاده ویران شده .همیشه همینطور بوده وقتی که می رود تو آنقدر غرق در خاطرات می شوی که  نام روزها را فراموش می کنی .دیگر هیچ فرشته ای به خوابت نمی اید .دیگر نمازهایت بوی عشق ندارد .از عقربه های ساعت می گریزی معلوم نیست تو از آنها می گریزی یا آنها از تو .همیشه همینطور بوده  وقتی او می رود کلمات لال می شوند انگار همه شان خفه شده اند وتو خفه تر از تمام کلمات تنها به جاده ای بی بازگشت چشم دوخته ای .ساده  دلانه گمان می کنی روزی بر می گردد .روزی دست در دست او تا خود اسمان می روی و دامنت را از ستاره ها پر خواهی کرد .همین کارها را می کنی که می گوید بچه ای دیگر .