مشتی خاک بودم بی قرار. .گاه هماغوش باد به دامن اسمان می رفتم .می چرخیدم می رقصیدم.باد به دست اب می سپردم .با اب همسفر می شدم تا به دریا برسد و مرا مانند مادری که کودکش را  به دایه بسپارد به ساحل بدهد.باز به لحظه ای سکون تاب نمی اوردم .دست در دامن نسیم می زدم و نرم نرمک هل هله کنان  رفتم تا جایی تازه بیابم .مدتها رفتم .رقص کنان .شیون کنان .هلهه کشان.غرور مرا برد .خدا بی قراریم را دید از خود در من دمید غرورم مرد .خدا دلم را برد .مرا از نوساخت .از عشق در من دمید و من دیگر خاک نبودم . آدم بودم .باز بی قرار .زمین سرگرمم کرد.زمین از من ترک برداشت .عشق را به زندگی فروختم باز سرگشته و بی قرارم..خدایا به عقوبت کدام گناه ادمم کردی؟