بوی غریبگی محکم تو مغزت می کوبه ضربان دار تکون تکون می خوره .یاد دوستایی می افتی که زمانی دور و برت بودن زمانی حرف همشون این بود که بمیرن تنهات نمی ذارن .سالروز اشنایی با همشونو به یاد می اری .تمام حرفاشون که خوب جلو چشات بالا پایین رفتن  یادت می اد که بازم تنهایی .که دیگه اثری از اون رفیقای شفیق نیست .راهتو می گیری و اروم می ری بدون اینکه چش بندازی جایی .مطمئنی دیگه کسی نیست که به بدرقت بیاد .بی دردسر و اروم می ری نه بوسه ای برای خداحافظی نه کاسه ابی به امید برگشت ..تنها کاری که می تونی بکنی اینکهروی تمام شیشه های غبار گرفته  یاد گاری بنویسی .شاید روزبادبردشون و یه غریبه مث خودت دید همین و همین امروز تازه فهمیدم خیال مردن چقد راحته