هر بار که می ایی من دلم می گیرد دلم می میرد از ترس ان لحظه که تو بروی و من بمانم و کابوس و ترس و درد و تو نباشی .غصه عالم بر دلم سنگینی می کند از ترس اینکه رفتنت بازگشتی نداشته باشد ومن...هی چه بگویم که بعد از رفتن تو من دیگر من نیستم من حتی نیم من هم نیستم.چه برسد به من!؟.چله تابستان می لرزم از سرما از سرما که نه از ضعف می لرزم .تو که بهتر دردم را می دانی !؟بی تاب می شوم .مانند ماهیی که ازاب بیرون افتاده جست و خیز می کنم تا لحظه ها راساعتی ، دقیقه ای ،ثانیه ای کش بیاورم و تو باشی و من نلرزم از ترس !می دانی این روزها پیچ و تاب می خورم از درد کسی در گوشم زمزمه می کند رقصی چینین میانه میدانم ارزوست و من می پیچم و می رقصم .صداها در گوشم می پیچد ذهنم شده گوینده و شنونده و خواننده و نویسنده .شده ام دیواری که هر کسی بیاید خطی بکشد و برود اما خط تو خط ممتد است تا انتهای دیوار نه؟گاوگیجه گرفته ام تو میان هر لحظه من ایستاده ای تمام قد و من گویی کوچکتر از ذره ام در کنار تو .روی صندلی نعنویت تاب می خوری و من می خندم .اهای تو غریبه برای شکستن کدام دیوار تیشه برداشته ای؟

می گویم زندگی می کنم تو باور نکن .

دلم ابری است .