خواب دیده ام خانه ام در اتش می سوزد همه چیز شعله می کشد.امروز خانه ام در اتش سوخت و تو ایستاده ای به تماشا مغرورتر از همیشه نگاه می کنی و می خندی و من ایستاده ام و به تو چشم دوخته ام و جرات نمی کنم قدمی پیش بردارم که مبادا محو شوی ایستاده ام و به تمام رویاهایم که زبانه می کشد نگاه می کنم رویاهایم را جایی در خانه انبار کرده بودم برای روز مبادا.ذهن فرسوده ام را زیر و رو می کنم برای خاطره ای برای خاطره ان روزهاکه نام من زندگی بود .انگشتانم را که باز می کردم زندگی از سر انگشتانم چکه می کرد .لبخندم نور بود و خنده ام شور .درمانده ام .منتظر می مانم تا تو قدمی پیش بگذاری.انتظار  فرسایش است تو این را خوب می دانی و من را هزار سال منتظر می گذاری .دیگر نمی گذارم کسی نام من را بداند که هر بار نام هر بار سلام است و سلام اغازدردناک یک خداحافظی است و من دیگر تحمل درد ندارم من در اشک آخته ام درد که باشد فرو می ریزم.خانه ام در اتش می سوزد و من به پناهگاه می اندیشم که چه ذلتی دارد پناه.تو اواره یک پناه می شوی و برای به دست اوردنش ذلیل می شوی.دیگر دنبال هیچ پناهگاهی نمی گردم .

فرصتی برای بخشیدن می خواهم.فرصتی برای از یاد بردن .دیگر کلامی بری گفتن در من نمانده انتظار فرسایش است هر چیز را که می توانی به قربانگاه عشق بیاور.انچه را سوزاندنی است بسوزان .فرصتی برای گفتن نیست واژه ها در من ذوب شدند.می دانی دیگر کسی نیست که نام تورا صدا بزند؟می دانی دیگر کسی نیست که تو از خنده هایش به خنده بیفتی؟می دانی.....