ذهنم پر از حرف !اما کاملا از واژه خالی شدم .این روزها شدیدا از حضور خالی شدم .دلم می خواد حرف بزنم اما  هیچ کدوم از اونایی که زمانی براشون گوش شدم حالا به حرفم گوش نمی دن .خیلیا رفتن .خیلیا حضورشون کشکیه .محض دلخوشی هستن .هستن که فقط باشن نه بیشتر نه کمتر .خیلیام طاقت منو نمی ارن و حضورشونو کم رنگ می کنن تا محو شن .سرگردون شدم .طعم خاک گرفتم  طعم دلتنگی و ماسیدگی .سوزناک می خندم تنها برای حفظ ظاهر می خندم که کسی نگه چته؟که صدای خیلیا در نیاد .همونایی که مصداق این بیتن

 آنکه اول نوشدارو می نمود ، بر لب ما زهر نیش مار شد

این روزا اینقدر خواستن که ساکت باشم که حرف زدن یادم رفت مرتب زمزمه می کنم

زین دو هزاران من و ما ، ای عجبا ، من چه منم

گوش بنه عربده را ، دست منه بر دهنم

نزدیکه که محو شم چرا کسی نیست برای حرف زدن؟

این فقط یه درد و دل بود و هیچ ارزش قانونی و قضایی و هیچ ارزش کوفت و زهر مار دیگه ای نداره

فوتر به قول حسن:این اپو دوسه نفر به دل نگیرن یکیش بهروز یکی هم مهدی باقی اگر خواستن به دل بگیرن