این روزها تنها کاری که می کنم این است که جنازه روحم را به دوش می کشم تا مبادا مبادا و مبادا که ذره ای نفس داشته باشد و من بی هوا بگذرم .شاید باور نکنی که کشیدن این جنازه چقدر سخت است درست مثل اینکه جسدی که در اب افتاده هی به دنبال خودت بکشی .مانده ام چرا جرات دفنش را ندارم .شاید چون جایی که درست نمی دانم کجاست تو از کنارش رد شدی.

می دانی این روزها حسرت ان وقتی را می خورم که تو هنوز چشمهایت را به راه کسی دیگر به جز من نسپرده بودی .دلم نمی خواهد این بار سکوت کنم درست شده ام ان دختر بچه شیطانی که عروسکش را گرفته اند و او دل سپرده بود به چشمهای شیشه ای عروسک .می دانی بعضی وقتها بعضی چیزها حک می شوند روی پوست تنت داغ می شوند بر روی دلت و تو می مانی حالا که روبروی خودت ایستاده ای چه بگویی می مانی زیر اوار هزاران واژه که سرریز می شوند از چشمهایت و تو لال می مانی تازه می فهمی که بهتر است راهت را بگیری و بروی .می دانی زمانی فکر می کردم شجاعتش را دارم که مهربانی تورا با کسی قسمت کنم اما حالا که درست فکر می کنم می بینم نه من انقدر شجاع نیستم .من می ترسم از قسمت کردن تو .برای همین هم راهم را می گیرم و می روم .باور کن می ترسم .

زل زده ام به تن جاده.چه دردناک است رفتن!