می دانی وقتی کسی را از بر باشی همین می شود می توانی هر کارش را پیش بینی کنی .می توانی طعم حرف هایش  هارا خوب مزه مزه کنی و بدانی یعنی چه .می توانی از میان خنده هایش گلایه های ناگفته را پیدا کنی .آنوقت می شود اینکه هیچ تازگی برایت ندارد و فهمت بیجک می گیرد باید کنارش بگذاری وقتی ادمی را از بر می شوی  انوقت است که دیگر دوستت دارمهایش دلت را نمی لرزاند .نه؟اصلا می دانی کلمات مثل ادما رنگ و طعم خودشان را دارند وقتی کسی را از بر شدی طعم کلماتش برایت عادی می شود .حالا می خواهد کلماتش تلخی قهوه ناب را داشته باشد یا شیرینی عسل را.