راستش را بگویم دوسال پیش هیچ فکر نمی کردم این دل  وامانده بی طاقت بسته شود به صدای مهربان  و بی الایشت.راستش را بگویم هیچ فکر نمی کردم دل ببندم به تو پسرک مو مشکی چشم قهوه ای .یادت هست دوسال پیش همین روزها بود .همین روزها بود که تو امده بودی و قرار بود هم شانه ام بایستی هم قامتم شوی که زمین نخورم .همین روزها بود که قرار گذاشتیم شانه به شانه هم قدم برداریم تا مبادا راه گم کنیم .قرار گذاشتیم بلد راهمان دلمان باشد .یادت می اید هوم؟خوب می دانم یادت هست پسرک . همین روزها بود .می دانی پسرک مهربان در زندگی زخمی هایی هست که جایشان می ماند .باران که ببارد می سوزد جایش . بد هم می سوزد و تو که خوب می دانی هوای سرزمین چشمهای من همیشه بارانیست. یادت هست دلم شکسته بود که تو امدی .شدی شکسته بند دل تکه  تکه ام . فکرش را هم نمی کردم که روزی خودت این شکسته بند زده را هزار تکه کنی .راستی می دانستی خیال داشتم سالگرد دوستیمان را بگیرم؟ اخخخخخخخخخ  که امان.